Internationale Vrouwendag

Op 8 maart, Internationale Vrouwendag, sprak ik over de positie van vrouwen en transgender mensen en over het belang van representatie in de politiek. Mijn lezing was onderdeel van een online event dat de afsluiting was van een openlucht foto-campagne in Amsterdam met 12 portretten van impactvolle Amsterdamse vrouwen. Ik mocht één van die vrouwen zijn.

De foto-campagne en het online event zijn gerealiseerd door Raja Felgata van Mr&Mrs Oasis.

Op Internationale Vrouwendag spreekt Lisa over de positie van vrouwen en transgender mensen en over het belang van representatie in de politiek.

Bekijk het hele event hier.

De tekst van mijn speech

De afgelopen weken trok ik door de stad. Van Noord naar Zuid-Oost, van Oud-West naar de Stopera. Coronaproof, want ik hoefde er de deur niet voor uit. Het ging hier om mijn portret. En de portretten van 11 andere impactvolle Amsterdamse vrouwen. Toch voelde het alsof ik zélf door de stad trok. Mezélf zichtbaar maakte. En ik voelde me trots. Trots dat ik als transvrouw, onderdeel mocht zijn van dit project. Dat lijkt misschien gek dat ik dat zeg. Maar transgender mensen doen niet vanzelfsprekend mee in onze samenleving. Dus mijn portret, tussen al deze geweldige andere vrouwen, is in feite een erkenning voor de hele transgemeenschap.

Transvrouwen worden niet door alle vrouwen geaccepteerd. Sommigen zien in ons zelfs een grote bedreiging voor vrouwenrechten. Dat uit zich in stigmatisering en ondermijning van onze rechten. Alsof onze ruimte ten koste zou gaan van de ruimte voor andere vrouwen. Radicale feministen en internationale rolmodellen als JK Rowling uiten anti-trans retoriek op social media en ook steeds meer in algemene media en via de politiek.

 

Helaas heeft deze anti-trans lobby een gewillige partner gevonden bij conservatief christelijke partijen, die niet verder kunnen kijken dan de traditionele ideeën over het gezin, over man-vrouw-verhoudingen en over menszijn. Ik maak me daar zorgen over.

 

Als voorzitter van transgender belangenorganisatie Transvisie, heb ik me de afgelopen jaren er actief tegen uitgesproken. Zo is het inmiddels een traditie geworden dat ik vriendelijke maar ferme brieven schrijf richting de SGP-fracties in de Eerste en Tweede Kamer. In Kamervragen, moties of debatten laten zij zich vaak stigmatiserend of zelfs ontkennend uit over transgender mensen. Ik heb me afgevraagd hoe het kan dat een partij die gegrondvest zou moeten zijn op Christelijke naastenliefde zich zo vijandig opstelt. Mijn vermoeden is dat ze de toegenomen aandacht voor transmensen doelbewust misbruiken voor hun eigen politieke agenda.

Inmiddels heb ik zelf een politieke agenda. Ik ben kandidaat Tweede Kamerlid voor D66 en ik wil me straks specifiek inzetten voor drie dingen. In de eerste plaats onze digitale vrijheden. Onze overheid en het bedrijfsleven moeten minder gulzig met onze persoonlijke gegevens omgaan en daar niet meer mee discrimineren en polariseren. Ten tweede wil ik graag dat patiënten meer invloed hebben op de zorg die ze krijgen. En bovenal wil ik werken aan een samenleving waarin iedereen meetelt en meedoet. Ongeacht kleur, gender, beperking, leeftijd of opleiding. Waarbij ik me natuurlijk zal inzetten voor de rechten van transgender mensen.

 

Als ik over anderhalve week gekozen wordt voor D66, dan word ik het allereerste transgender Kamerlid van ons land. Dat is niet alleen een historische mijlpaal, maar ook hard nodig. In veel landen praten transgender mensen al mee op het allerhoogste politieke niveau. Biden benoemde begin dit jaar Rachel Levine als minister in zijn kabinet. België heeft met Petra de Sutter zelfs een transgender vicepremier. Nederland is haar progressieve gezicht allang kwijt. Als het me lukt om in de Kamer te komen, wordt er straks op politiek niveau eindelijk niet alleen meer óver ons gesproken, maar ook mét ons. Dat is belangrijk. Het geeft in de eerste plaats hoop en erkenning aan transgender mensen.

 

Maar het gaat veel verder dan dat. De uitdagingen van onze tijd, zoals ons klimaat, migratie, economische en sociale ongelijkheid, die zijn niet simpel op te lossen. Want als dat zo was dan hadden we dat al lang gedaan. Om deze uitdagingen op te lossen moeten we ze van zoveel mogelijk kanten bekijken. Daarvoor heb je een zo divers mogelijke groep mensen nodig die meepraat en meebeslist.

De Tweede Kamer moet daarom een afspiegeling van onze samenleving zijn. Maar nu is ons parlement dat helemaal niet. Het zijn niet alleen transgendermensen die onvoldoende vertegenwoordigd zijn. Maar ook mensen van kleur, mensen met een beperking en ja, ook vrouwen zijn nog steeds ondervertegenwoordigd in de Kamer. Je zou je zelfs met een knipoog kunnen afvragen hoe competent hoog opgeleide witte mannen eigenlijk zijn als ze met zovelen moeten zijn om hun gezichtspunt te vertegenwoordigen in de politieke arena?

 

Ooit was ik zelf zo’n hoog opgeleide witte man. Toen ik in transitie ging, leverde ik vrijwillig alle bijbehorende privileges in. Ik werd een vrouw en raakte in één klap bekend met seksisme. Ineens deed hoe ik er uit zag er meer toe dan de kennis en ervaring die ik meebracht. Ineens moest ik harder werken om te laten zien dat ik echt wel wat kon. Dat was een onthutsende ervaring.

 

Afgelopen week schreef de Groene Amsterdammer over online haat naar vrouwelijke politici. Tien procent van alle tweets gericht aan vrouwen op kieslijsten is haatdragend of zelfs bedreigend en meestal ging het daarbij om seksisme. Behoort zo’n vrouw tot een minderheidsreligie of is ze van kleur, dan leidt dat tot extra haat. Ik heb de twijfelachtige eer op de vierde plaats te staan op de lijst van vrouwelijke politici die relatief gezien de meeste haatdragende tweets ontvangen. Ik schrok daarvan. Vooral omdat ik me realiseerde dat ik dit als transgender persoon al zo gewend ben, dat me niet eens meer opvalt dat het zo veel is.

Alleen al dit seksisme maakt dat de positie van vrouwen een belangrijk politiek thema is. Alleen al dit seksisme maakt Internationale Vrouwendag een belangrijke dag. Een dag waarop we aandacht vragen voor de ongelijke positie van vrouwen in onze samenleving. Wereldwijd en ook in Nederland. Want ook in ons land hebben vrouwen een achtergestelde positie. Er is straatintimidatie en geweld achter de voordeur. De loonkloof tussen mannen en vrouwen die hetzelfde werk doen is er nog steeds en is de laatste jaren niet eens kleiner geworden. De helft van de vrouwen staat financieel gezien niet op eigen benen. Bij de 100 grootste Nederlandse bedrijven zijn er meer topmannen die Peter heten dan dat er überhaupt topvrouwen zijn. Medicijnen en medische behandelingen zijn niet afgestemd op specifieke kenmerken van vrouwen. Vrouwen worden nog steeds betutteld, en zelf geïntimideerd, bij een ingrijpende persoonlijke beslissing als abortus. Het wetsvoorstel dat collega D66’er Pia Dijkstra indiende om de bedenktijd bij abortus af te schaffen stuit op weerstand in de Kamer.

Vandaag tonen we onze kracht en diversiteit. We zijn allemaal vrouw en allemaal uniek. Wat ons bindt is de ervaring dat we niet vanzelf ruimte en kansen krijgen. Onze ruimte gaat niet ten koste van een ander, maar voegt iets toe aan het geheel.

 

Een inclusieve samenleving is een samenleving waarin mensen zich in elkaar verdiepen. Je hoeft de ander niet volledig te begrijpen, sterker nog: dat kan ook niet. Je zult de ander nooit begrijpen op het niveau waarop die zichzelf begrijpt. Sommige ervaring is nu eenmaal niet overdraagbaar. Juist daarom is het belangrijk dat alle groepen gehoord en vertegenwoordigd zijn. In het publieke debat. In de politiek. Laten we samen optrekken voor een samenleving waarin iedereen meetelt en iedereen meedoet.

Lisa van Ginneken

Iedereen telt mee.

Iedereen doet mee.

  • Twitter
  • White LinkedIn Icon
  • Instagram

Design: Ralph & Lisa

Verantwoording & privacy