Patiënt echt centraal

Verplichting patiënten te laten meepraten

Sterkere banden met cliëntenraden en -organisaties

Meer samenwerking en kennisuitwisseling

Meer geld en andere middelen

In de zorg zegt men de patiënt centraal te stellen. Maar ondanks de goede bedoelingen, ervaren patiënten dat niet altijd zo. Het credo Samen Beslissen blijft vaak beperkt tot betere informatieverstrekking in de spreekkamer. Maar wannéér je als patiënt dan in die spreekkamer komt, daar heb je weinig invloed op.
 

Artsenparticipatie

Patiënten moeten bijvoorbeeld vaak meer dan één keer naar het ziekenhuis voor één klacht of behandeling: een gesprek met de arts, een radiologisch onderzoek, een bloedonderzoek, een functieonderzoek, een gesprek met een verpleegkundig consulent. Ook is zorg vaak niet op de plek of de momenten beschikbaar waarop de patiënt dat graag zou willen. Bijvoorbeeld bij de huisarts in plaats van in het ziekenhuis, of in het weekend in plaats van door de week. Daar komt bij dat wat vanuit medisch-technisch perspectief het beste is, niet altijd is wat de patiënt nodig heeft. We moeten daarom af van het begrip patiëntenparticipatie. Het gaat om artsenparticipatie.

 

Betere vertegenwoordiging

Patiënten weten vaak heel goed wat hen zou helpen om te leven met hun ziekte of klacht. Een goede patiëntenorganisatie kan vanuit deze kennis op niveau meepraten over Zinnige Zorg, meer regie, meer therapietrouw en een hogere tevredenheid bij de patiënt.

 

Maar patiëntenorganisaties krijgen deze rol nog te weinig en als ze die rol wel krijgen zijn ze - veelal als vrijwilligersorganisatie - erg kwetsbaar om deze rol goed in te kunnen blijven vullen. Dat weet ik uit mijn eigen ervaring als belangenbehartiger voor transgenderzorg.

Ik wil me inzetten voor een betere positie van patiëntenorganisaties als stem voor patiënten. Onder meer door me in te zetten voor:

  1. verplichting tot meepraten. Net zoals zorginstellingen moeten ook verzekeraars en toezichthoudende en regulerende instanties verplicht worden om cliënten mee te laten praten over inkoopbeleid of wat goede zorg is en bij ziekte-specifiek (inkoop)beleid moet de betreffende patiëntenorganisatie meepraten.

  2. sterkere banden tussen cliëntenraden van individuele zorginstellingen en regionale en landelijke patiëntenorganisaties.

  3. meer kennisuitwisseling en samenwerking tussen patiëntenorganisaties, mede door een ruimere opdracht aan koepel- en supportorganisaties.

  4. uitbreiding van de directe financiering van patiëntenorganisaties.


De patiënt als uitgangspunt stellen zou een radicale cultuurverandering in onze zorg moeten betekenen. Beter gefaciliteerde patiëntenorganisaties zijn in staat om zo’n cultuurverandering teweeg te brengen.

Lisa over patiëntenparticipatie